Υπάρχει κάτι διαχρονικό στη μαυρόασπρη φωτογραφία – ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο απογυμνωμένο, όπου το φως, η σκιά και οι υφές αφηγούνται την ιστορία. Το να φωτογραφίζω με φιλμ με αναγκάζει να αργήσω, να νιώσω κάθε καρέ και να αγκαλιάσω τις μικρές ατέλειες που κάνουν το φιλμ τόσο ζωντανό. Κάθε κλικ του κλείστρου είναι μια στιγμή παγιδευμένη στην πιο αληθινή της μορφή, χωρίς την απόσπαση του χρώματος, αφήνοντας μόνο τη διάθεση, την αντίθεση και το συναίσθημα.
Είμαι ενθουσιασμένος που μοιράζομαι μαζί σας αυτές τις μαυρόασπρες στιγμές-εικόνες που μιλούν σιγανά, αλλά μένουν στο μυαλό πολύ μετά που τις είδατε.
